Winters end

De dagen zijn lang, de zon glinstert op de sneeuw, ik ben nog niet bruin maar hij is er echt! Het is nog wel koud, wit en winters hier, en dat zal nog zo blijven de komende maanden. Toch ondanks de lange winter is het aftellen dan begonnen. In het hotel is iedereen moe. Het was een intensief seizoen en er zijn nog 5 weken te gaan. Het merendeel van de gesprekken onder de collega’s gaat over geboekte tickets, vakanties en plannen voor ‘after season’. Een collectief vooruitzicht en toch voor iedereen anders en persoonlijk. Het hotel gaat sluiten voor 6 weken na Pasen voor renovaties en grote schoonmaak. In de zomer is het hotel open, maar zal het niet storm lopen en kunnen ze toe met de permanente staff. Alle seizoenswerkers zullen Inari dus weer gaan verlaten.
Waar gaat men dan heen? Voornamelijk; op reis naar een zonnige bestemming, zoals Azië.

En ik dan? Tja, ik ben ik al meermaals in Azië geweest, mooi continent en lekker goedkoop 😊
Mijn doel voor deze levensfase was te emigreren naar Finland, en tot nu toe ben ik heel gelukkig met de keuze en stap die gezet is. En nu moeten we verder.

Regelmatig vragen (Nederlandse) gasten mij hoe ik hier terecht ben gekomen, of ik hier permanent woon, of ik terug ga naar Nederland na het seizoen. Het gesprek gaat vaak zo:

‘Oh, u spreekt Nederlands! 😊 Heb je dat geleerd of kom je uit Nederland?’
-“Haha ja, ik heb lang geoefend in Tilburg”.
‘Oh, wat leuk! Hoe ben je hier terecht gekomen?’
-“Ik wilde graag naar Finland, en hier zochten ze personeel”
‘Nou dat begrijpen we wel, het is hier prachtig en zo rustig!’
'Ben je hier alleen voor het seizoen?' 
-"Tot nu toe wel, maar het is mijn intentie om in Finland te blijven"

Zoals de meeste van jullie wel weten heb ik nog een missie. Ik wil graag iets opbouwen, en bijdragen aan een duurzame groene toekomst. In augustus heb ik samen met mijn vriendin Suzy een businessplan geschreven voor een coöperatieve boerderij. Twee weken geleden was ze hier op bezoek in Inari en hebben we een heerlijke week gehad en verder gepraat over deze plannen.

Ik heb een beetje research gedaan over mogelijkheden om ergens een plek te vinden, iets te huren of te kopen, maar het is me duidelijk geworden dat de tijd nog niet gekomen is. Ik heb nog veel te leren, zoals farming in Finland, het is hier toch een ander klimaat en niet te vergeten de taal. De gedachte om  ergens in Finland in je eentje een boerderij te gaan bestieren schrikte me ook wel enigszins af. En is ook niet in lijn met mijn idee om iets op te bouwen, en dat coöperatief te doen. De tijd is simpelweg nog niet gekomen, en dit is waarschijnlijk niet mijn pad nu. Dus ben ik op zoek gegaan naar betaalbare, realistische opties en kwam ik uit bij Woofing independents. Dit is een platform  waar gevestigde boerderijen in allerlei segmenten en variaties accommodatie aanbieden in ruil voor (vrijwilligers) werk op hun eigendom. Dat resoneerde beter met de realiteit, en lijkt me dus een logische vervolgstap.
Dus heb ik een profiel aangemaakt en een grote boerderij aangeschreven. Guess what? It’s a match! De boerderij ligt in noord-oost Finland, in de provincie Savo. Mijn Finse collega’s waren verrukt, ze zijn het erover eens dat het een prachtig gebied is, en de Savolainen hebben een reputatie; er zit een steekje los. Nu, ik ben om, wat een match 😊. Op naar Hillbilly-land dus!

Het is hier prachtig, maar de winter duurt lang. Dus ik kijk erg uit (net als jullie waarschijnlijk) naar de lente / niet-winter / zomer etc. De boerderij is gigantisch, 1100 hectare, dus er is van alles te doen en te leren. Ik kan bijna niet geloven dat de toekomst zo mooi kan zijn. Het geluk lacht me toe en het voelt alsof dit het pad is wat voor me was uitgestippeld. Maar zoals de Finnen zeggen: Let’s see how this goes.

Liefs uit Lapland!

PS. Dit is mijn favoriete Finse zanger Olli Hallonen. Hij kwam ons onlangs verblijden met een performance in Papanas!  Een echte cowboy, alleen met zijn gitaar! En raad eens waar hij vandaan komt...? Juist ja!  Savo!